REGUŁA  RYCERSKA
Stan rycerski zakonem jest, gdzie zakon ów jednaki i powołanie jego jedne źródła w wierze świętej mające. W służbie stanu swojego rycerze braćmi są, a braterstwo owe, siłę i dumę rodzące, źródłem czci i honoru rycerskiego się stawa. Jakoż nie ma godniejszego stanu ludzkiego serca i ducha, któryby bardziej powołany był w płodności swojej: zacność rodzić, miłość ojczyzny krzepić i sumienność powołania swego sprawować. Bo też wiadomym jest, iż człowiek dumny, honorem się kierujący, szacunku dla siebie potrzebuje i by na ten szacunek zasłużyć w życiu swojem wedle zasad reguły świętej rycerskiej podąża. Przeto winien rycerz pamiętać kim jest i zważyć na to co jego stan oznacza, pomnieć, że komu więcej poruczono od tego więcej wymagać będą. Pragnąc tedy by czystość ducha i godność, po wsze czasy, w stanie naszym rycerskim pozostawały świętą regułę rycerską niniejszym spisujemy.
KODEKS   RYCERSKI

Trzy są rycerza przymioty święte:

Czystość w miłości i prawdzie;
Cześć rycerska moc uczynku rodząca;
Sprawność oręża, ku obronie słabych i przestrodze niesprawiedliwych.

O sposobach czynienia, by prawym rycerzem zostać:
O  ŻYWOCIE
  • człeka wszelakiego szanować;
  • miłość w sercu nosić;
  • prawdę sercem i usty wyznawać;
  • dobra i prawości przed złem i niesprawiedliwością bronić;
  • słowu danemu wiernym być;
  • zapalczywości nie mieć, gniewu nierozważnym uczynkiem nie wykonywać;
  • zważać na dumę rycerską by pychą nie została splamiona;
  • nigdy, jako żyw, pleców swoich wrogowi nie ukazywać;
 
 
O  SŁUŻBIE
  • ducha swego i ciało doskonalić, w wierności powołaniu swemu pozostawić;
  • ciało swe w sprawności trzymać, być zawsze do broni gotowym;
  • majtek swój pomnażać i w należytym porządku trzymać, by godnie w pole wystąpić, gdy zajdzie potrzeba;
  • w miłosierdziu swoim hojnym być, w złej przygodzie uczynkiem i majątkiem wspomagać;
 
 
O  PORZĄDKU
  • sprzeczek nie miłować;
    ze skłóconymi pojednać się przed słońca zachodem;
  • rozkazaniu starszego we wszystkim być posłusznym;
  • oczu nie zamykać na grzechy występnych braci, lecz ku ich naprawie podążać;
  • nie być winu ponad miarę oddanym, umysł w trzeźwości trzymać;
  • do przyzwoitości się wdrażać, słów Złego w zwyczaju nie naśladować;
  • oręża pochopnie nie dobywać, w stanie gotowości utrzymywać.
 
 
Źródło: Kapituła Rycerstwa Polskiego